Arwin van der Zwan

“Een van de plekken waar Julia altijd als eerste naartoe rende als ze aankwamen in G. was de Donkere Doorgang: een oeroud, bijna verwilderd pad met aan beide kanten laurierbomen, een imposante stikdonkere tunnel van gladde, taaie takken. De stugge, bruine bladeren onder je voeten zijn er nooit zo droog dat ze knisperen: er lijkt altijd koel water te sijpelen.

Ze rende er meteen in. De eerste meters had ze altijd de herinnering aan de zon achter zich, daarna voelde ze dat de duisternis haar snel insloot, zodat ze het uitgilde van plezier en vlug verder rende naar het licht aan de andere kant; en het duurde altijd net een beetje te lang voordat het einde kwam, zodat ze naar adem snakkend, klappend, lachend weer tevoorschijn kwam en het zonlicht opzoog. Als ze zich tegoed had gedaan aan de hitte en het felle licht, draaide ze zich om en overwoog ze de beproeving nog een keer.”